निवडक दासबोध ओव्या · The Guru and the Seeker
आधीं अध्यात्मश्रवण मग सद्गुरुपादसेवन · दासबोध ६.२.४०-४२
आधीं अध्यात्मश्रवण । मग सद्गुरुपादसेवन । पुढें आत्मनिवेदन । सद्गुरुप्रसादें ॥ ४०॥ आत्मनिवेदनाउपरी । निखळ वस्तु निरंतरी । आपण आत्मा हा अंतरीं । बोध जाहला ॥ ४१॥ त्या ब्रह्मबोधें ब्रह्मचि झाला । संसारखेद तो उडाला । देह प्रारब्धीं टाकिला । सावकाश ॥ ४२॥
आपण आपल्याला देवाला अर्पण करावे, आणि विवेकाने आपले वेगळे मीपण उरू देऊ नये, याचे नाव आत्मनिवेदन, असे समर्थ याच समासात सांगतात. नवविधा भक्तीतील ही नववी आणि शेवटची भक्ती. मग समर्थ ही वाट क्रमाने सांगतात. आधी अध्यात्माचे श्रवण, मग सद्गुरूच्या चरणांची सेवा, आणि पुढे सद्गुरूच्या प्रसादाने आत्मनिवेदन. आत्मनिवेदनानंतर केवळ निखळ वस्तू, ते परब्रह्म, निरंतर उरते. आपण आत्मा आहोत, हा बोध अंतरात होतो. त्या ब्रह्मबोधाने तो ब्रह्मच झाला; संसाराचा खेद उडून गेला. देह मात्र त्याने प्रारब्धावर सावकाश सोडून दिला. प्रारब्ध म्हणजे पूर्वकर्मांचा जो भाग या देहाच्या रूपाने फळ देऊ लागला आहे; तो संपेपर्यंत देह चालतो.