जो संतांसी शरण गेला । तो संतचि होऊन ठेला ।
इतर जनां उपयोगा आला । कृपाळुपणें ॥ ३५॥
देहापलीकडच्या स्थितीच्या या समासात समर्थ ज्ञानी साधूचे वर्णन करतात. तो जिवंत असतानाच मेलेला, मरणाला मारून जगणारा आहे. तो लोकांत दिसतो, पण दृश्य पदार्थ त्याला स्पर्शही करत नाहीत. अशा साधूंचे भजन घडले, तर इतर लोकही पावन होतात.
समर्थ म्हणतात, जो संतांना शरण गेला, तो स्वतःच संत होऊन राहिला. आणि कृपाळूपणे तो इतर लोकांच्याही उपयोगाला आला.