तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग १: समचरणदृष्टि विटेवरी साजिरी
समचरणदृष्टि विटेवरी साजिरी । तेथें माझी हरी वृत्ति राहो ॥१॥ आणीक न लगे मायिक पदार्थ । तेथें माझें आर्त नको देवा ॥ध्रु.॥ ब्रह्मादिक पदें दुःखाची शिराणी । तेथें दुश्चित झणी जडों देसी ॥२॥ तुका ह्मणे त्याचें कळलें आम्हां वर्म । जे जे कर्मधर्म नाशवंत ॥३॥
हरी, विटेवर दोन्ही पाय सम ठेवून उभे असलेले तुझे साजिरे रूप, तिथेच माझे मन कायमचे राहू दे. मायेच्या, क्षणात नाहीशा होणाऱ्या गोष्टी मला नकोत. देवा, माझी ओढ तिकडे लागू देऊ नकोस. ब्रह्मदेवासारख्या देवांची मोठमोठी पदे म्हणजे दुःखाचीच मेजवानी. माझे मन भरकटून चुकूनही तिथे गुंतू देऊ नकोस. तुकाराम महाराज म्हणतात, आम्हाला याचे मर्म कळले आहे: जी जी कर्मे आणि धर्मकृत्ये आहेत, ती सगळी शेवटी नाशवंतच आहेत.