तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग १००६: शेवटीची विनवणी
शेवटीची विनवणी । संतजनीं परिसावी ॥१॥ विसर तो न पडावा । माझा देवा तुह्मांसी ॥ध्रु.॥ पुढें फार बोलों काई । अवघें पायीं विदित ॥२॥ तुका ह्मणे पडिलों पायां । करा छाया कृपेची ॥३॥
ही माझी शेवटची विनवणी आहे; संतजनहो, ती ऐकून घ्या. देवा, एवढेच मागतो: तुम्हा संतांना माझा विसर कधीही पडू नये. यापुढे फार काय बोलू? सगळे तुमच्या पायांशी आधीच ठाऊक आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, मी तुमच्या पाया पडलो आहे; माझ्यावर तुमच्या कृपेची सावली धरा.