तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग २३१०: कां रे नाठविसी कृपाळु देवासी
कां रे नाठविसी कृपाळु देवासी । पोसितो जनासी एकला तो ॥१॥ बाळा दुधा कोण करितें उत्पत्ती । वाढवी श्रीपति सवें दोन्ही ॥ध्रु.॥ फुटती तरुवर उष्णकाळमासीं । जीवन तयांसी कोण घाली ॥२॥ तेणें तुझी काय नाहीं केली चिंता । राहे त्या अनंता आठवूनि ॥३॥ तुका ह्मणे ज्याचें नाम विश्वंभर । त्याचें निरंतर ध्यान करीं ॥४॥
अरे, त्या कृपाळू देवाची आठवण तू का करत नाहीस? सगळ्या जगाला तो एकटाच पोसतो. बाळ आणि आईचे दूध, यांची उत्पत्ती कोण करते? लक्ष्मीचा पती श्रीपती दोघांनाही बरोबरच वाढवतो. उन्हाळ्याच्या महिन्यांतही झाडांना पालवी फुटते. त्यांना पाणी कोण घालते? मग त्याने तुझी चिंता केली नाही, असे कसे होईल? त्या अनंताची आठवण करत राहा. तुकाराम महाराज म्हणतात, ज्याचे नावच विश्वंभर, विश्वाचे पोषण करणारा, आहे, त्याचे निरंतर ध्यान कर.