तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग ३०४५: अमृताचीं फळें अमृताची वेली
अमृताचीं फळें अमृताची वेली । ते चि पुढें चाली बीजाची ही ॥१॥ ऐसियांचा संग देई नारायणा । बोलावा वचना जयांचिया ॥ध्रु.॥ उत्तम सेवन सितळ कंठासी । पुष्टी कांती तैसी दिसे वरी ॥२॥ तुका ह्मणे तैसें होइजेत संगें । वास लागे अंगें चंदनाच्या ॥३॥
अमृताच्या वेलीला अमृताचीच फळे येतात; पुढे तेच बीज तीच परंपरा चालवते. नारायणा, अशा माणसांची संगत मला दे, ज्यांचे शब्द आपल्या मुखी यावेत. उत्तम अन्न सेवन केले, की कंठाला थंडावा मिळतो, आणि अंगावर पुष्टी आणि तेज बाहेरूनही तसेच दिसते. तुकाराम महाराज म्हणतात, संगतीने माणूस तसाच होतो; चंदनाच्या सहवासाने अंगाला त्याचा सुगंध लागतो.