तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग ३२९: वैद्य वाचविती जीवा
वैद्य वाचविती जीवा । तरी कोण ध्यातें देवा ॥१॥ काय जाणों केसी परी । प्रारब्ध तें ठेवी उरी ॥ध्रु.॥ नवसें कन्यापुत्र हाती । तरि कां करणें लागे पती ॥२॥ जाणे हा विचार । स्वामी तुकयाचा दातार ॥३॥
वैद्यच जीव वाचवू शकले असते, तर देवाचे ध्यान कोणी केले असते? कुणास ठाऊक, कोणत्या रीतीने, पण जीवाचा उरलेला ठेवा प्रारब्धच राखून ठेवते. नवस करून मुलगा-मुलगी हाती आली असती, तर लग्न करून नवरा करायची गरजच काय होती? हा सगळा विचार तुकोबांचा स्वामी, तो दाताच जाणतो.