श्रीरामकृष्ण परमहंस · गुरू आणि विद्या
डोलकाठीवरचा पक्षी
“समुद्रात खूप दूरवर एका पक्ष्याला जहाजाच्या डोलकाठीच्या टोकावर बसायला जागा मिळाली. त्या जागेचा कंटाळा येऊन तो विसाव्याची नवी जागा शोधायला उडाला. पण त्याला कुठेच जागा मिळाली नाही. शेवटी थकून-भागून तो डोलकाठीच्या टोकावरच्या त्याच्या जुन्या जागी परत आला. “साधारण साधकाचेही असेच होते. गुरूने लावून दिलेली रोजची तीच ती कामे आणि शिस्त यांचा त्याला वीट येतो. तो गुरू त्याचे भले चिंतणारा असतो, आणि दीर्घ अनुभवाने वाट जाणणारा असतो. तरी गुरूवरची त्याची सगळी आशा आणि श्रद्धा उडते, आणि सतत नवा गुरू शोधत तो जगभर भटकायला निघतो. व्यर्थ शोधानंतर शेवटी तो पहिल्या गुरूकडेच परत येतोच. तो पस्तावून परत येतो, आणि त्या शोधामुळे गुरूविषयीचा त्याचा आदर अधिकच वाढतो.”