चाणक्य नीति · Fate, Worship and Liberation
तिळातले तेल
पुष्पे गन्धं तिले तैलं काष्ठेऽग्निं पयसि घृतम् । इक्षौ गुडं तथा देहे पश्यात्मानं विवेकतः ॥
“फुलात सुगंध, तिळात तेल, लाकडात अग्नी, दुधात तूप आणि उसात गूळ असतो. तसाच विवेकाने देहातला आत्मा पाहा.” यांतले काहीच बाहेरून दिसत नाही. सुगंध प्रत्येक पाकळीत असतो, पण तो कोणाला दिसत नाही. तेल तीळ घाण्यात पिळल्यावरच निघते, आणि अग्नी दोन काठ्या घासल्यावरच प्रकटतो. तूप दुधातून घुसळून आणि कढवून काढावे लागते, आणि गूळ उसाचा रस आटवून. आत्म्याचेही तसेच आहे: तो शरीरात सर्वत्र असतो, आणि तरी लपलेला असतो. त्याला बाहेर आणणारे साधन म्हणजे विवेक: जे टिकणारे आणि जे क्षणभंगुर, त्यांना वेगळे ओळखणे. विवेक म्हणजे मनाने केलेले पिळणे आणि घुसळणे. अध्याय ७, श्लोक २१.