चाणक्य नीति · Kings and Statecraft
भीती आधी, नंतर नव्हे
तावद्भयेषु भेतव्यं यावद्भयमनागतम् । आगतं तु भयं वीक्ष्य प्रहर्तव्यमशङ्कया ॥
“संकट आले नाही तोपर्यंतच त्याची भीती बाळगावी. ते आल्याचे दिसले, की निःशंकपणे प्रहार करावा.” हा श्लोक भीतीला तिची वेळ ठरवून देतो. संकट येण्याआधी भीती माणसाला सावध ठेवते. तो तयारी करतो, साठा करतो, आणि दारावर पहारा ठेवतो. संकट समोर येऊन ठाकले, की भीती फक्त हात गोठवते, आणि शंका करण्यात संधी निघून जाते. वाटेवर दरोडेखोर असल्याची खबर लागलेल्या गावाने काळजी करणे योग्यच: गावकूस दुरुस्त करावे, पहारा बसवावा. दरोडेखोर वेशीवर आले, की काळजी करून काही वाचत नाही. तेव्हा गावाला लढावेच लागते. संकटाआधीची भीती माणसाला त्यासाठी तयार करते. संकटात सापडल्यावरची भीती फक्त मागे खेचते. अध्याय ५, श्लोक ३.