चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
सात ब्राह्मण: १, ऋषी
अकृष्टफलमूलानि वनवासरतिः सदा । कुरुतेऽहरहः श्राद्धमृषिर्विप्रः स उच्यते ॥
आता सात श्लोकांची एक मालिका येते. हे श्लोक ब्राह्मणांच्या जगण्यावरून त्यांची वर्गवारी करतात, सर्वांत श्रेष्ठापासून सर्वांत हीनापर्यंत, आणि प्रत्येक प्रकाराला एक नाव देतात. इथे त्यांना एक ते सात असे क्रमांक दिले आहेत. पहिला ऋषी. “न नांगरलेल्या जमिनीतली फळे आणि कंदमुळे खाऊन जो राहतो, ज्याला सदा वनात राहणे आवडते, आणि जो रोज श्राद्ध करतो, त्या ब्राह्मणाला ऋषी म्हणतात.” ऋषी म्हणजे प्राचीन काळचे द्रष्टे, ज्यांना वेद प्रकट झाले ते मुनी. ते गावापासून आणि त्याच्या व्यापारउदिमापासून दूर, वनातल्या आश्रमांत राहत. न नांगरलेल्या जमिनीतली फळे-मुळे म्हणजे असे अन्न, ज्यासाठी कोणी कष्ट केले नाहीत की पैसे मोजले नाहीत. श्राद्ध म्हणजे आपल्या मृत पूर्वजांना अन्न आणि पाणी अर्पण करणे. बहुतेक कुटुंबे ते वर्षातल्या ठरलेल्या दिवशी करत. ऋषी ते रोज करतो. अध्याय ११, श्लोक ११.