चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
सात ब्राह्मण: ७, चांडाळ
देवद्रव्यं गुरुद्रव्यं परदाराभिमर्शनम् । निर्वाहः सर्वभूतेषु विप्रश्चाण्डाल उच्यते ॥
सातांपैकी शेवटचा सर्वांत खालचा. “जो देवांचे आणि गुरूचे धन घेतो, परस्त्रीला हात लावतो, आणि वाटेल त्या जिवावर आपले पोट भरतो, तो ब्राह्मण चांडाळ.” चांडाळ हे जुन्या समाजव्यवस्थेत सर्वांत खालच्या पायरीवरचे मानलेले लोक: चार वर्णांच्या बाहेर, आणि त्यांच्याही खाली. ते गावाबाहेर राहत, प्रेते वाहून नेत आणि जाळत. त्यांचा स्पर्श विटाळ मानला जाई. इथली पापे धर्मशास्त्रांतल्या सर्वांत गंभीर पापांपैकी आहेत: देवळातली चोरी, आपल्याच गुरूची चोरी, आणि परस्त्रीगमन. शेवटचा माणूस असा, जो वाटेल त्या जिवावर आपली उपजीविका करतो. मिहिरचंद्र असाच अर्थ लावतात; रघुनाथजी त्याचा अर्थ जीव खाऊन जगणे असा घेतात. अशी ही सात नावे वनातल्या ऋषीपासून चांडाळापर्यंत उतरत जातात. हे श्लोक ब्राह्मणाला त्याच्या जगण्यावरून जोखतात, जन्मावरून नव्हे; तरीही ते जी नावे वापरतात, ती जन्माचीच आहेत. अध्याय ११, श्लोक १७.