चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
संतोषाचे अमृत
सन्तोषामृततृप्तानां यत्सुखं शान्तिरेव च । न च तद्धनलुब्धानामितश्चेतश्च धावताम् ॥
सत्यानंतर ग्रंथ संतोषाकडे वळतो: आहे त्यात समाधान मानणे. “संतोषाचे अमृत पिऊन तृप्त झालेल्यांना जे सुख आणि जी शांती लाभते, ती पैशासाठी इकडेतिकडे धावणाऱ्या लोभी माणसांच्या वाट्याला येत नाही.” अमृत प्यायल्याने देव अमर होतात, आणि ते एकदा प्यायले की तहान उरत नाही. संतोषही तसाच: ज्याच्याकडे तो आहे, त्याची धावपळ थांबलेली असते. लोभी माणूस कधी थांबत नाही. एका व्यवहारातून पुढचा व्यवहार, एका नफ्यातून आणखी मोठ्या नफ्याची आशा. जे मिळवले आहे त्यानेही त्याला शांती मिळत नाही. ते राखण्याची चिंता त्याला असते, आणि जे मिळाले नाही त्याचा विचार त्याच्या मनात आधीच सुरू झालेला असतो. अध्याय ७, श्लोक ३.