नीतिशतक
पुण्य पहारा देते
वने रणे शत्रुजलाग्निमध्ये महार्णवे पर्वतमस्तके वा । सुप्तं प्रमत्तं विषमस्थितं वा रक्षन्ति पुण्यानि पुरा कृतानि ॥
“रानात, रणात, शत्रूंच्या गराड्यात, पाण्यात किंवा आगीत, महासागरात किंवा पर्वताच्या शिखरावर, माणसाने पूर्वी केलेली पुण्ये त्याचे रक्षण करतात. तो झोपलेला असो, बेसावध असो, किंवा बिकट जागी अडकलेला असो, ती त्याला राखतात.” जुन्या जगाला ठाऊक असलेल्या प्रत्येक धोक्यातून ही यादी फिरते. आधी दुर्गम जागा: रान, समुद्र आणि शिखर. मग हिंसा: रण आणि शत्रू. मग निसर्गाची दोन तत्त्वे, पाणी आणि अग्नी. आणि मग असे प्रसंग, जेव्हा माणूस स्वतःचे रक्षणच करू शकत नाही: झोपेत, गाफील असताना, किंवा कसल्याही पेचात सापडल्यावर. या सगळ्यांत पुण्य, म्हणजे सत्कर्मांची कमाई, पहारा देत उभे असते. ते माणसाबरोबर सगळीकडे जाते, जिथे कोणताही मित्र पोहोचू शकत नाही तिथेही. नीतिशतक, श्लोक ९७ (कर्म).