नीतिशतक
पृथ्वीरूपी गाय
राजन्दुधुक्षसि यदि क्षितिधेनुमेतां तेनाद्य वत्समिव लोकममुं पुषाण । तस्मिंश्च सम्यगनिशं परिपोष्यमाणे नानाफलैः फलति कल्पलतेव भूमिः ॥
आता श्लोक राजाकडे वळतो. “राजा, ही पृथ्वीरूपी गाय दोहायची तुझी इच्छा असेल, तर आता या प्रजेचे वासराप्रमाणे पोषण कर. रात्रंदिवस प्रजेचे नीट पोषण होत राहिले, की भूमी कल्पलतेप्रमाणे नाना प्रकारची फळे देते.” गाय आपल्या वासरासाठी पान्हा सोडते. गवळी आधी वासराला पिऊ देतो, आणि मगच धार काढतो. वासराला उपाशी ठेवले, तर दूध आटते. राज्याचेही तसेच. पृथ्वी ही गाय, तिचे दूध म्हणजे जमिनीतून येणारी संपत्ती, आणि प्रजा तिचे वासरू. जो राजा प्रजेचे पोषण आणि रक्षण करतो, त्याला भूमी भरभरून देते. कल्पलता ही हिंदू कथांतली स्वर्गातली वेल; तिच्याकडे जे मागावे, ते ती देते. सुखी ठेवलेली प्रजा पृथ्वीला अशीच वेल बनवते: तिची फळे अनेक, आणि ती येतच राहतात. नीतिशतक, श्लोक ४६ (धन).