नीतिशतक
मौनाचे पांघरूण
स्वायत्तमेकान्तगुणं विधात्रा विनिर्मितं छादनमज्ञतायाः । विशेषतः सर्वविदां समाजे विभूषणं मौनमपण्डितानाम् ॥
इथे अखेर अज्ञानी माणसाला दिलासा आहे. “विधात्याने अज्ञान झाकण्यासाठी एक पांघरूण तयार केले आहे. ते आपल्याच हाती आहे, आणि ते कधीच दगा देत नाही. ते म्हणजे मौन. विशेषतः विद्वानांच्या सभेत मौन हेच अडाण्यांचे भूषण असते.” मौनाला इथे दोन नावे दिली आहेत. ते पांघरूण आहे: आपल्याला जे ठाऊक नाही, ते झाकते. आणि ते अलंकार आहे: माणूस आहे त्यापेक्षा चांगला दिसतो. त्याला काही खर्च नाही, ते नेहमी जवळ असते, आणि ते घालणाऱ्याला कधीच तोंडघशी पाडत नाही. जो काही बोलतच नाही, तो पकडला जात नाही. गंमत या देणगीत आहे. विधात्याने जणू मूर्खांना आधीच ओळखले, आणि दयाळूपणे त्यांना कायम वापरता येईल अशी एक गोष्ट दिली. तज्ज्ञांच्या कोणत्याही बैठकीत, ऐकून घेत मान डोलावणारा नवखा माणूस शहाणा म्हणून खपून जातो. जो मध्येच तोंड उघडतो, तो खपत नाही. नीतिशतक, श्लोक ७ (मूर्ख).