वैराग्यशतक
त्यापेक्षा भिक्षापात्र बरे
पुण्ये ग्रामे वने वा महति सितपटच्छन्नपालीं कपालीमादाय न्यायगर्भद्विजहुतहुतभुग्धूमधूम्रोपकण्ठम् । द्वारं द्वारं प्रवृत्तो वरमुदरदरीपूरणाय क्षुधार्तो मानी प्राणी स धन्यो न पुनरनुदिनं तुल्यकुल्येषु दीनः ॥
“त्यापेक्षा हे बरे: भुकेल्या स्वाभिमानी माणसाने पोटाची गुहा भरण्यासाठी, तोंडावर पांढरे कापड बांधलेले एक फुटके मडके हाती घ्यावे. पवित्र गावात किंवा मोठ्या वनात दारोदार फिरावे. वेदमंत्र तोंडी असलेले ब्राह्मण जिथे अग्नीत आहुती देतात, त्या होमाच्या धुराने करडी झालेली दारे गाठावीत. धन्य तो; रोज रोज आपल्या बरोबरीच्यांपुढे याचक होऊन जगणारा नव्हे.” पहिली याचना संन्याशाची. तो अनोळखी लोकांकडून भिक्षा घेतो, ब्राह्मणांच्या घरी, जिथे पवित्र अग्नी राखला जातो आणि वेदांचे पठण होते. तो कोणाकडे उपकार मागत नाही. दुसरी याचना गरीब नातेवाइकाची. रोज तो आपल्याच कुळातल्या, आपल्याच दर्जाच्या माणसांकडे मागतो; ते त्याला ओळखतात, आणि त्याची कीव करतात. संन्याशाची भिक्षा मानाची मानली जाई, आणि त्याला भिक्षा घालणे हे कर्तव्य होते. दुसरी याचना म्हणजे नुसती लाज. वैराग्यशतक, श्लोक २३ (याचनेची लाचारी).