वैराग्यशतक
धन्य ते
पाणिः पात्रं पवित्रं भ्रमणपरिगतं भैक्ष्यमक्षय्यमन्नं विस्तीर्णं वस्त्रमाशासुदशकममलं तल्पमस्वल्पमुर्वी । येषां निःसङ्गताङ्गीकरणपरिणतिः स्वात्मसंतोषिणस्ते धन्याः संन्यस्तदैन्यव्यतिकरनिकराः कर्म निर्मूलयन्ति ॥
श्लोक ८९ मध्ये कवींनी शिवाकडे कर्म मुळासकट उपटण्याची शक्ती मागितली होती. इथे ते करणारी माणसे आहेत. “हात हेच त्यांचे पात्र, आणि तेही पवित्र. भटकून मिळवलेली भिक्षा हेच त्यांचे अन्न, आणि ते कधीच संपत नाही. दहा दिशा हेच त्यांचे विस्तीर्ण, निर्मळ वस्त्र. विशाल पृथ्वी हीच त्यांची शय्या. ज्यांची अनासक्ती पूर्ण परिपक्व झाली आहे, ते धन्य. आपल्या आत्म्यातच संतुष्ट असलेल्या त्यांनी माणसाला लाचार करणारा प्रत्येक संपर्क झुगारून दिला आहे, आणि ते कर्म मुळासकट उपटून टाकतात.” हाताचे पात्र आणि आकाशाचे वस्त्र ही श्लोक ८९ ची चित्रे, इथे भव्य झालेली. भिक्षा कधी संपत नाही, कारण आणखी एक दार नेहमीच असते. दहा दिशा, म्हणजे आठ दिशा आणि वर-खाली, यांचे वस्त्र जगाएवढे रुंद होते. लाचारी म्हणजे श्रीमंत दात्यापुढे याचकाची होणारी लाचारी; याचनेच्या लाजेवरच्या तिसऱ्या विभागाने ती उघडी पाडली होती. ही माणसे ते सगळे मागे टाकून आली आहेत. वैराग्यशतक, श्लोक ९९ (अवधूत).