वैराग्यशतक
नव्या पैशाची धुंदी
बिसमलमशनाय स्वादु पानाय तोयं शयनमवनिपृष्ठे वल्कले वाससी च । नवधनमधुपानभ्रान्तसर्वेन्द्रियाणामविनयमनुमन्तुं नोत्सहे दुर्जनानाम् ॥
संन्यासी आपल्या गरजा मोजतो, आणि त्या फारच थोड्या आहेत. “खायला कमळाचे तंतू पुरेत, आणि प्यायला गोड पाणी. झोपायला उघडी जमीन, आणि अंगावर दोन वल्कले. नव्या धनाची दारू पिऊन ज्यांची सगळी इंद्रिये झिंगली आहेत, त्या दुर्जनांचा उद्धटपणा मुकाट मान्य करणे माझ्याच्याने होत नाही.” कमळाचे तंतू कमळाच्या देठांतून निघतात, आणि कोणत्याही तळ्यातून ते उपटून आणता येतात. दोन वस्त्रे म्हणजे पुरुषाचे खालचे आणि वरचे वस्त्र. अन्न, पाणी, अंथरूण आणि वस्त्र: चारही वन देते, आणि त्यांसाठी कोणा आश्रयदात्याचे उपकार मानावे लागत नाहीत. म्हणून आश्रयदात्याच्या उद्धटपणाला त्याला हसून मान डोलवावी लागत नाही. नवा पैसा दारूसारखा डोक्यात जातो. नवश्रीमंत माणूस झिंगतो, त्याचे प्रत्येक इंद्रिय डगमगते: पैसा पचवायला तो अजून शिकलेला नाही. वैराग्यशतक, श्लोक ५४ (संन्यासी आणि राजा).