वैराग्यशतक
मुलगाही पाठ फिरवतो
गात्रं संकुचितं गतिर्विगलिता भ्रष्टा च दन्तावलिर्दृष्टिर्नश्यति वर्धते बधिरता वक्त्रं च लालायते । वाक्यं नाद्रियते च बान्धवजनो भार्या न शुश्रूषते हा कष्टं पुरुषस्य जीर्णवयसः पुत्रोप्यमित्रायते ॥
म्हातारपणाची एकेक गोष्ट मोजून. “अंग आक्रसले. चाल डगमगू लागली. दातांची रांग गळून पडली. नजर अधू होत चालली, आणि बहिरेपण वाढत चालले. तोंडातून लाळ गळते. नातेवाईक त्याच्या बोलण्याकडे लक्ष देत नाहीत, आणि बायको त्याची सेवा करत नाही. अरेरे, किती कठीण! म्हातारपणाने जर्जर झालेल्या माणसाचा मुलगासुद्धा त्याचा शत्रू होतो.” नऊ गोष्टी जातात, आणि त्या दोन प्रकारच्या. पहिल्या सहा देहाच्या: अंग, चाल, दात, डोळे, कान आणि तोंड. शेवटच्या तीन भोवतालच्या माणसांच्या: नातेवाईक, बायको आणि मुलगा. हा क्रमच क्रूर आहे. आधी देह थकतो; तो तर निसर्गच. मग घर फिरते, आणि सगळ्यांत शेवटी मुलगा: बापाला ज्याच्याकडून हे सर्वांत कमी अपेक्षित असते, तोच. वैराग्यशतक, श्लोक ७३ (नित्य आणि अनित्य).