वैराग्यशतक
तृष्णा मात्र तरुण
वलिभिर्मुखमाक्रान्तं पलितैरङ्कितं शिरः । गात्राणि शिथिलायन्ते तृष्णैका तरुणायते ॥
तीन फटकाऱ्यांत म्हातारपण, आणि चौथ्यात कलाटणी. “सुरकुत्यांनी चेहरा व्यापला आहे. पांढऱ्या केसांनी डोक्यावर शिक्का मारला आहे. अंग ढिले पडत चालले आहे. तृष्णा एकटीच तरुण होत चालली आहे.” शत्रू जसा मुलूख काबीज करतो, तसा सुरकुत्यांनी चेहरा काबीज केला आहे. कागदावर मोहोर उमटावी, तसा पांढऱ्या केसांनी डोक्यावर शिक्का उमटवला आहे. हातपाय सैल पडतात. प्रत्येक फटकारा म्हणजे शरीर ढासळत चालल्याची खूण. मग कलाटणी. बाकी सगळे म्हातारे होत चालले आहे; तृष्णा मात्र दिवसेंदिवस तरुण होते आहे. शरीर थकते, हाव थकत नाही. बाजारापर्यंत चालत जाण्याइतकेही त्राण नसलेल्या एका म्हाताऱ्याचे चित्र डोळ्यांसमोर आणा. तो अजूनही रात्री जागा राहून पुढे कोणते शेत विकत घ्यायचे, याचे बेत आखतो. त्याचे पाय थकले आहेत. त्याच्या इच्छा थकलेल्या नाहीत. वैराग्यशतक, श्लोक ८ (तृष्णा).