वैराग्यशतक
शिवाचे उघडे अन्नछत्र
भिक्षाहारमदैन्यमप्रतिहतं भीतिच्छिदं सर्वदा दुर्मात्सर्यमदाभिमानमथनं दुःखौघविध्वंसनम् । सर्वत्रान्वहमप्रयत्नसुलभं साधुप्रियं पावनं शम्भोः सत्रमवार्यमक्षयनिधिं शंसन्ति योगीश्वराः ॥
विभागाचा शेवट वेगळ्याच प्रकारच्या याचनेच्या स्तुतीने होतो. महायोगी भिक्षान्नाची स्तुती करतात, आणि श्लोक त्यांची ही स्तुती दहा छोट्या वचनांत मांडतो. “त्यात लाचारी नाही. त्याला कोणताच अडथळा नाही. ते सदैव भय तोडते. ते दुष्ट मत्सर, गर्व आणि अहंकार चिरडते. ते दुःखांचे लोंढे नाहीसे करते. ते सर्वत्र, रोज, कष्टाविना सहज मिळते. ते सज्जनांना प्रिय आहे. ते पावन करते. ते शिवाचे अन्नछत्र आहे, जे कोणालाच बंद करता येत नाही. ते कधीच न संपणारा खजिना आहे.” अन्नछत्र म्हणजे जिथे येईल त्या प्रत्येकाला फुकट अन्न मिळे, अशी जागा. संन्यासी भिक्षा मागतो, पण गयावया करत नाही. कोणत्याही दारी जे मिळेल ते घेतो. तो कोणा श्रीमंताची खुशामत करत नाही, आणि नकाराला घाबरत नाही; कारण एक दार बंद झाले, तर दुसरे उघडे असते. म्हणून या याचनेत लाचारी नाही. आधीच्या श्लोकांतल्या, श्रीमंताच्या दारच्या याचनेत मात्र लाचारीशिवाय दुसरे काहीच नव्हते. वैराग्यशतक, श्लोक ३० (याचनेची लाचारी).