वैराग्यशतक
दिशा हेच वस्त्र
अश्नीमहि वयं भिक्षामाशावासो वसीमहि । शयीमहि महीपृष्ठे कुर्वीमहि किमीश्वरैः ॥
श्रीमंतांना दिलेले सर्वांत छोटे उत्तर चार ओळींचे आहे. “आम्ही भिक्षा खाऊ. दिशा हेच वस्त्र नेसू. धरणीच्या पाठीवर झोपू. आम्हाला बड्या धन्यांशी काय काम?” दिशा नेसणे हा नग्न राहण्याचा जुना शब्दप्रयोग; काही तपस्वी तसेच राहत. आकाश त्याला सगळ्या बाजूंनी झाकते. प्रत्येक ओळ एक गरज भागवते, अन्न, वस्त्र आणि अंथरूण; आणि तीही अशा गोष्टीने, जी कोणताही धनी देऊ शकत नाही की हिरावूनही घेऊ शकत नाही. भिक्षा म्हणजे गृहस्थाच्या दारी संन्याशाच्या हातावर ठेवलेले अन्न: मोकळ्या मनाने दिलेले, आणि ज्याच्या बदल्यात कोणतीही सेवा करावी लागत नाही. म्हणून शेवटच्या प्रश्नाचे उत्तर आधीच मिळालेले आहे. श्रीमंताची मर्जी अन्न, कपडे आणि डोक्यावर छप्पर मिळवून देते. संन्याशाकडे ही तिन्ही त्याच्यावाचूनच आहेत. वैराग्यशतक, श्लोक ५५ (संन्यासी आणि राजा).