विदुर नीति · Counsel and the King
आसन, पाणी, मग भोजन
पीठं दत्त्वा साधवेऽभ्यागताय आनीयापः परिनिर्णिज्य पादौ । सुखं पृष्ट्वा प्रतिवेद्यात्मसंस्थां ततो दद्यादन्नमवेक्ष्य धीरः ॥
वडीलधाऱ्यांकडून विदुर अतिथीकडे वळतात. “सज्जन माणूस घरी आला, की शहाणा यजमान आधी त्याला बसायला आसन देतो. पाणी आणून अतिथीचे पाय धुतो. त्याची खुशाली विचारतो, आणि आपली स्वतःची हकीकत त्याला सांगतो. मग विचारपूर्वक त्याला अन्न देतो.” सहा पायऱ्या आहेत, आणि त्यांचा क्रम हाच खरा मुद्दा. आसन, पाणी, पाय धुणे, अतिथीच्या खुशालीची चौकशी, यजमानाने आपली हकीकत सांगणे, आणि भोजन. पहिल्या तीन पायऱ्या विश्रांतीच्या आहेत. थकलेला, धुळीने माखलेला अतिथी आधी बसतो, आणि त्याचे पाय धुतले जातात; तोवर त्याला काहीच विचारले जात नाही. मग यजमान त्याची विचारपूस करतो, आणि घरच्या माणसाशी बोलावे तसे आपली हकीकत त्याच्यापाशी मोकळेपणाने सांगतो. भोजन शेवटी येते, आणि अतिथीला काय हवे याची काळजी घेऊन वाढले जाते. यातली एकही गोष्ट खर्चाची नाही. महालात जशा पाळता येतात, तशाच झोपडीतही. त्यांना पैसा लागत नाही, लक्ष लागते; आणि अतिथीला पुढे आठवत राहते, ते हेच लक्ष. अध्याय ६, श्लोक २.