विदुर नीति · Mastering the Senses
पाप बोलणाऱ्याच्या माथी
आक्रोशपरिवादाभ्यां विहिंसन्त्यबुधा बुधान् । वक्ता पापमुपादत्ते क्षममाणो विमुच्यते ॥
“मूर्ख माणसे अपमान आणि निंदा करून शहाण्यांना घायाळ करतात. पण पाप बोलणाऱ्याच्या माथी बसते, आणि शांतपणे सहन करणारा मुक्त होतो.” ज्या माणसाला वादात उत्तर देणे मूर्खाला जमत नाही, त्याच्यावर तो ही दोन शस्त्रे चालवतो: अपमान आणि निंदा. अपमान तोंडावर फेकला जातो; निंदा पाठीमागे पसरवली जाते. दोन्हींचा हेतू दुखावणे हाच. श्लोक ओझे दुसरीकडे सरकवतो. शब्द शहाण्यावर येऊन आदळतात, पण पाप बोलणाऱ्यापाशीच राहते. जो क्षमा करतो, तो मोकळा होतो. त्याच्याकडे ना पाप उरते, ना भांडण. गावातल्या एका शिक्षकाला भर रस्त्यात एक दारुडा टोमणे मारतो; तो दारुडा त्याचे पैसे देणे लागतो. शिक्षकानेही उलट आरडाओरडा केला, तर रस्त्याला दोन माणसे भांडताना दिसतात. शिक्षक गुपचूप पुढे चालत गेला, तर त्या प्रसंगाची लाज फक्त दारुड्याची उरते; आणि तो कसलीही रुखरुख न घेता घरी जातो. अध्याय २, श्लोक ७४.