विदुर नीति · The Forest and the Tigers
सोडून न जाणारे सेवक
यस्तात न क्रुध्यति सर्वकालं भृत्यस्य भक्तस्य हिते रतस्य । तस्मिन्भृत्या भर्तरि विश्वसन्ति न चैनमापत्सु परित्यजन्ति ॥
राजाच्या पुत्रांवरून विदुर त्याच्या सेवकांकडे वळतात. “धन्याच्या हितासाठी झटणाऱ्या निष्ठावान सेवकावर जो धनी कधीच रागावत नाही, त्याच्यावर सेवक विश्वास ठेवतात; आणि संकटात ते त्याला सोडून जात नाहीत.” इथला सेवक खुशामत्या नाही. तो निष्ठावान आहे, आणि धन्याच्या भल्यासाठी काम करतो; आणि त्यासाठी त्याला कधीकधी वाईट बातमीही घेऊन यावी लागते. कोठारातले धान्य सडते आहे, हे सांगायला आलेला एखादा कारभारी डोळ्यांसमोर आणा. धनी त्याच्यावर ओरडला, तर तो धडा शिकतो; आणि घरातला प्रत्येक नोकरही शिकतो. पुढच्या वर्षी धान्य पुन्हा सडते, आणि कोणीच एक शब्दही बोलत नाही. अशा माणसाचे शांतपणे ऐकून घेणाऱ्या धन्याला याच्या उलट फळ मिळते. त्याचे सेवक त्याच्यावर विश्वास ठेवतात. आणि वाईट दिवस येतो, शत्रू वेशीवर येतो किंवा खजिना रिकामा होतो, तेव्हा ते गुपचूप निघून जात नाहीत. ते थांबतात. अध्याय ५, श्लोक २२.