विदुर नीति · The Wise and the Fool
आचरण आणि श्रद्धा
निषेवते प्रशस्तानि निन्दितानि न सेवते । अनास्तिकः श्रद्दधान एतत्पण्डितलक्षणम् ॥
आणखी चार लक्षणे एकाच ओळीत येतात. शहाणे लोक जे प्रशंसनीय, तेच करतात, आणि जे निंद्य, त्यापासून दूर राहतात. ते नास्तिक नसतात, आणि त्यांच्या मनात श्रद्धा असते. “हे पंडिताचे लक्षण आहे.” नास्तिक म्हणजे वेद नाकारणारा, आणि या जगापलीकडे दुसरे कोणतेही जग नाही, असे मानणारा. न्याय करणारा कोणी नसेल, आणि मृत्यूनंतर काहीच नसेल, तर कोणी पाहत नसताना योग्य का वागावे? श्रद्धा हे त्या प्रश्नाचे उत्तर आहे: शास्त्रे खरे सांगतात, आणि सदाचाराला फळ येते, हा विश्वास. या दोन जोड्या एकमेकांना धरून येतात. आचरण ही बाहेरची खूण आहे. योग्य वागण्याची किंमत मोजावी लागते, तेव्हा ते आचरण स्थिर ठेवते, ती श्रद्धा. एखाद्या दुकानदाराचा विचार करा. बाजारात तपासनीस फिरतो, फक्त त्याच दिवशी तो प्रामाणिक वजन देतो. त्याचे वागणे बरोबर आहे, पण त्याला कसलाच पाया नाही. विदुर वर्णन करतात तो शहाणा माणूस रोजच प्रामाणिक वजन देतो, कारण त्याला ते महत्त्वाचे वाटते. अध्याय १, श्लोक २१.