विदुर नीति · The Wise and the Fool
जिथे घाई हवी, तिथे दिरंगाई
संसारयति कृत्यानि सर्वत्र विचिकित्सते । चिरं करोति क्षिप्रार्थे स मूढो भरतर्षभ ॥
गळके छप्पर उन्हाळ्यात सहज दुरुस्त होते. पावसाळ्यापर्यंत तसेच ठेवले, तर भिंतही ढासळते. वाट पाहत बसणारा माणूस या श्लोकातल्या तिघांपैकी एक आहे. “तो आपली कामे पसरत ठेवतो, प्रत्येक पावलाला शंका घेतो, आणि जे पटकन करायचे, त्याला खूप वेळ लावतो. असा माणूस मूर्ख.” दोष तीन, आणि परिणाम एकच: काहीच पूर्ण होत नाही. पहिला माणूस विनाकारण कामे इकडे तिकडे पसरवतो; पुष्कळ सुरू करतो, आणि थोडेच पूर्ण करतो. दुसऱ्याला कधीच निर्णय घेता येत नाही, कारण अजून एक शंका फेडायची बाकी असतेच. तिसरा योग्य क्षण निघून जाऊ देतो, त्या छपराच्या मालकासारखा. हे दोष दुष्ट मनाचे नसून मंद आणि चिंतातुर मनाचे आहेत. पण घराचा नाश ते तितक्याच खात्रीने करतात. अध्याय १, श्लोक ३९.