प्रमुख उपनिषदे · छान्दोग्योपनिषद्
पृथ्वी हे पाय
अथ होवाचोद्दालकमारुणिं गौतम कं त्वमात्मानमुपस्स इति पृथिवीमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै प्रतिष्ठात्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वं प्रतिष्ठितोऽसि प्रजया च पशुभिश्च ॥ १ ॥ अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते पादौ त्वेतावात्मन इति होवाच पादौ ते व्यम्लास्येतां यन्मां नागमिष्य इति ॥ २ ॥
शेवटी उद्दालक आरुणी, जे सगळ्यांना घेऊन आले होते. “गौतम, तू आत्मा म्हणून कशाची उपासना करतोस?” “पृथ्वीची, आदरणीय राजे.” “तो वैश्वानर प्रतिष्ठा, आधार. म्हणून तू मुलेबाळे आणि गुरेढोरे यांच्यासह भक्कम उभा आहेस.” त्यांनाही आशीर्वाद मिळाला, आणि शेवटचा इशारा. “पण हे आत्म्याचे केवळ पाय. तू माझ्याकडे आला नसतास, तर तुझे पाय सुकून गेले असते.” सहा जिज्ञासू, सहा भाग: प्रत्येकाने आत्म्याचा एकेक अवयव धरला होता, आणि तोच संपूर्ण समजला होता.