प्रमुख उपनिषदे · छान्दोग्योपनिषद्
मरुतांची पाळी
अथ यच्चतुर्थममृतं तन्मरुत उपजीवन्ति सोमेन मुखेन न वै देवा अश्नन्ति न पिबन्त्येतदेवामृतं दृष्ट्वा तृप्यन्ति ॥ १ ॥ त एतदेव रूपमभिसंविशन्त्येतस्माद्रूपादुद्यन्ति ॥ २ ॥ स य एतदेवममृतं वेद मरुतामेवैको भूत्वा सोमेनैव मुखेनैतदेवामृतं दृष्ट्वा तृप्यति स एतदेव रूपमभिसंविशत्येतस्माद्रूपादुदेति ॥ ३ ॥ स यावदादित्यः पश्चादुदेता पुरस्तादस्तमेता द्विस्तावदुत्तरत उदेता दक्षिणतोऽस्तमेता मरुतामेव तावदाधिपत्य्ंस्वाराज्यं पर्येता ॥ ४ ॥
सर्वांत गडद मध मरुतांचे अन्न. मरुत म्हणजे वादळांच्या देवता. ते तो सोमाच्या मुखाने घेतात; सोम म्हणजे यज्ञातल्या पवित्र पेयाचा देव. तो पाहूनच ते तृप्त होतात, त्या प्रकाशात विसावतात आणि उठतात. हे जाणणारा त्यांच्यात सामील होतो, आणि तोही तसेच करतो. पश्चिमेकडचे उदय संपल्यावर, पुन्हा दुप्पट काळ सूर्य उत्तरेला उगवेल आणि दक्षिणेला मावळेल. त्या संपूर्ण युगात तो मरुतांवर राज्य करतो.