प्रमुख उपनिषदे · ईशोपनिषद्
सन्मार्गाने ने
अग्ने नय सुपथा राये अस्मान् विश्वानि देव वयुनानि विद्वान् । युयोध्यस्मज्जुहुराणमेनो भूयिष्ठां ते नम उक्तिं विधेम ॥ १८ ॥
सर्वांत शेवटी तो अग्निदेवाची प्रार्थना करतो. हे अग्ने, आम्हाला सन्मार्गाने ऐश्वर्याकडे ने. हे देवा, तू आमचे सारे मार्ग जाणतोस. वाकड्या वाटेचे सारे पाप आमच्यापासून दूर ठेव. आम्ही तुला नमनाचे भरभरून शब्द अर्पण करतो. अग्नी म्हणजे पवित्र यज्ञाग्नी, माणसांच्या आहुती देवांपर्यंत पोहोचवणारा दूत. चितेवर तोच मृताला पुढे घेऊन जातो. हा मंत्र ऋग्वेदातल्या एका प्राचीन सूक्तातला आहे, आणि इथे अगदी शेवटी ठेवलेला आहे. “सन्मार्ग” म्हणजे देवयान, देवांचा तेजस्वी मार्ग. तो वर नेतो, पुन्हा जन्माला परत आणत नाही. आणि “ऐश्वर्य” म्हणजे आयुष्यभराच्या सत्कर्मांचे फळ. मरणासन्न माणूस आता यज्ञ करून देवाची सेवा करू शकत नाही. म्हणून जे अजून देता येते, ते तो अर्पण करतो: नमनाचे शब्द. त्या नमस्काराने ईशावास्य उपनिषद संपते.