प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
शांत मन
नाविरतो दुश्चरितान्नाशान्तो नासमाहितः । नाशान्तमानसो वाऽपि प्रज्ञानेनैनमाप्नुयात् ॥ २४ ॥
त्या निवडीचा अर्थ काहीही असो, त्यामुळे प्रयत्न व्यर्थ ठरत नाहीत. जो दुष्कर्मांपासून परावृत्त झाला नाही, तो आत्म्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही. ज्याची इंद्रिये बेलगाम आहेत, तोही नाही. ज्याचे मन विखुरलेले आहे, तोही नाही. आपल्या कामाचे फळ काय मिळेल, या चिंतेत जो सतत असतो, तोही नाही. अशा माणसाला ज्ञान असले, तरी तो आत्म्यापर्यंत पोहोचत नाही. मन स्थिर असूनही फळाच्या काळजीने अस्वस्थ असू शकते. ती काळजीही जायला हवी. विद्वत्ता हवीच, पण ती पुरेशी नाही. शुद्ध आणि शांत झालेल्या जीवनापुढेच आत्मा प्रकट होतो. ही शिकवण केवळ बुद्धी नव्हे, तर अख्खा माणूस मागते.