प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
त्याऐवजी संपत्ती
शतायुषः पुत्रपौत्रान्वृणीष्वा बहून्पशून् हस्तिहिरण्यमश्वान् । भूमेर्महदायतनं वृणीष्व स्वयं च जीव शरदो यावदिच्छसि ॥ २३ ॥
मग मृत्यूने दुसरा मार्ग धरला: त्याने त्याऐवजी संपत्ती देऊ केली. “शंभर वर्षे जगणारे मुलगे आणि नातू माग,” तो म्हणाला. “गुरांचे कळप, हत्ती, सोने आणि घोडे माग. विस्तीर्ण भूमी माग. आणि तू स्वतः हवे तितके शरद पाहा.” वैदिक प्रार्थना पुन्हा पुन्हा हेच आशीर्वाद मागत: पुत्र, गाई-घोडे, जमीन, आणि पुरे शंभर वर्षांचे आयुष्य. वडिलांच्या यज्ञाने जे जे हवे होते, ते सारे, आणि त्याहून कितीतरी जास्त, मृत्यू मुलाला देऊ करतो. आणि हे तर त्याचे पहिलेच आमिष आहे.