प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
आंधळ्यामागे आंधळे
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः स्वयं धीराः पण्डितंमन्यमानाः । दन्द्रम्यमाणाः परियन्ति मूढा अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ ५ ॥
आता मृत्यू दुसऱ्या वाटेवरच्या माणसांचे वर्णन करतो. ते अविद्येच्या अगदी मध्ये राहतात, तरीही स्वतःला शहाणे आणि विद्वान समजतात. आंधळ्याने नेलेल्या आंधळ्यांसारखे ते ठेचकाळत इकडेतिकडे भटकत राहतात. आंधळ्या माणसांची एक रांग डोळ्यांसमोर आणा. प्रत्येकाने पुढच्याला धरले आहे, आणि पुढे चालणारा म्होरक्याही आंधळाच आहे. ते मोठ्या आत्मविश्वासाने चालतात, पण वाट कुणालाच ठाऊक नसते. आपल्या हुशारीची खात्री असलेल्या माणसांचे असेच होते. ते आपल्याहून शहाणे नसलेल्यांच्या मागे जातात, एका सुखामागून दुसऱ्या सुखामागे धावतात, आणि बाहेर पडायची वाट त्यांना कधीच सापडत नाही.