प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
दीर्घ आयुष्य कुणाला हवे?
अजीर्यताममृतानामुपेत्य जीर्यन्मर्त्यः क्वधःस्थः प्रजानन् । अभिध्यायन् वर्णरतिप्रमोदान् अतिदीर्घे जीविते को रमेत ॥ २८ ॥
“मी मर्त्य आहे,” नचिकेता म्हणाला. “मला म्हातारपण येणार, आणि इथे खाली पृथ्वीवर राहतो. आता कधीही म्हातारे न होणाऱ्या अमरांच्या जवळ मी आलो आहे, आणि ते कसे आहेत, हे मला कळले आहे. सौंदर्य, प्रणय आणि सुख खरोखर काय आहेत, याचा विचार केला, तर अति दीर्घ आयुष्यात कोण रमेल?” मुलगा मृत्यूच्या घरात उभा राहिला आहे, आणि या जगाच्या पलीकडचे त्याने पाहिले आहे. त्यापुढे पृथ्वीवरची सुखे क्षुल्लक वाटतात. त्यांच्या मागे धावण्यात घालवलेले दीर्घ आयुष्य म्हणजे त्याच शेवटाची आणखी लांब प्रतीक्षा. जे म्हातारे होत नाही, त्याची झलक पाहिल्यावर म्हातारी होणारी सुखे त्याला रिझवू शकत नाहीत.