प्रमुख उपनिषदे · केनोपनिषद्
परमलोकात स्थिर
यो वा एतामेवं वेदापहत्य पाप्मानमनन्ते स्वर्गे लोके ज्येये प्रतितिष्ठति प्रतितिष्ठति ॥ ९॥
जो ही शिकवण अशी जाणतो, तो सारे पाप झटकून टाकतो, आणि अनंत, सर्वश्रेष्ठ स्वर्गलोकात स्थिर होतो. तिथे तो खरोखर स्थिर होतो. जाणल्याने पापातून सुटका कशी होते? जोपर्यंत माणूस ती कर्मे करणारे शरीर म्हणजेच “मी” असे मानतो, तोपर्यंतच त्याची चुकीची कर्मे त्याला पुढच्या जन्मांत बांधून ठेवतात. आपण आत्मा आहोत हे त्याला कळले, की त्या कर्मांना धरायला काही उरत नाही. इथला “स्वर्ग” म्हणजे देवांचा स्वर्ग नव्हे; तो पुण्य संपले की संपतो. शंकराचार्य म्हणतात, हा लोक अनंत आहे, कारण तो साक्षात ब्रह्मच आहे. शेवटचे शब्द दोनदा आले आहेत; ग्रंथाचा शेवट दाखवण्याची ही जुनी पद्धत. अशा रीतीने केनोपनिषद संपते.