प्रमुख उपनिषदे · केनोपनिषद्
“मला कळले” असे वाटत असेल तर
यदि मन्यसे सुवेदेति दहरमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥ १॥
केनोपनिषदाचा दुसरा भाग विचारतो: ब्रह्म जाणणे म्हणजे नेमके काय? पहिल्या भागात आपल्या इंद्रियांमागे आणि मनामागे हेच एक सत्य सापडले होते. गुरू एका इशाऱ्याने सुरुवात करतात. “मला ते चांगले कळले आहे,” असे तुला वाटत असेल, तर तुला त्याचे फारच थोडे कळले आहे. तुला जे कळले, ते त्याचे केवळ एखादे रूप आहे: तुझ्यातले, किंवा देवांमधले. म्हणून तुला यावर पुन्हा विचार करायला हवा. शिष्य निघून जातो, विचार करतो, आणि परत येतो. तो म्हणतो, “आता मला वाटते, ते कळले आहे.” या इशाऱ्याचा मुद्दा असा. ज्याच्याकडे बोट दाखवून “हे मला माहीत आहे” म्हणता येते, त्याला सीमा असतात: आपले शरीर आणि मन, किंवा एखादा देव, निसर्गातली एखादी शक्ती. ब्रह्माला सीमा नाहीत. आठव्या शतकातले थोर भाष्यकार शंकराचार्य हे स्पष्ट सांगतात: एखादी माहिती कळावी तसे ते “चांगले” कळले, असे वाटणे म्हणजेच ते हुकणे.