प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
“ये, ये!”
एह्येहीति तमाहुतयः सुवर्चसः सूर्यस्य रश्मिभिर्यजमानं वहन्ति । प्रियां वाचमभिवदन्त्योऽर्चयन्त्य एष वः पुण्यः सुकृतो ब्रह्मलोकः ॥ ६ ॥
हे दृश्य स्वागताचे आहे. तेजस्वी आहुती यजमानाला सूर्याच्या किरणांवरून वर नेत असताना हाक मारतात, “ये, ये!” त्या त्याच्याशी गोड बोलतात आणि त्याचा सन्मान करतात: “हा तुझा पवित्र ब्रह्मलोक, तुझ्या सत्कर्मांनी मिळवलेला.” एखाद्या मोठ्या वाड्यात पोहोचलेल्या पाहुण्याचा विचार करा. दारातच सेवक त्याला सामोरे येतात, त्याची स्तुती करतात आणि त्याला आत घेऊन जातात. आयुष्यभर त्याने दिलेल्या आहुती आता तशाच त्याचे आदरातिथ्य करायला सामोऱ्या येतात. इथे “ब्रह्मलोक” हे यज्ञांनी मिळवलेल्या स्वर्गाला दिलेले गौरवाचे नाव आहे. ही स्तुती खरी आहे, आणि फळही खरे आहे. पण “सत्कर्मांनी मिळवलेला” हे शब्द लक्षात घ्या. जे कमावलेले असते, ते खर्चही होऊ शकते. गुरू आता त्याकडेच वळतात.