प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
गुरूकडे जा
परीक्ष्य लोकान् कर्मचितान् ब्राह्मणो निर्वेदमायान्नास्त्यकृतः कृतेन । तद्विज्ञानार्थं स गुरुमेवाभिगच्छेत् समित्पाणिः श्रोत्रियं ब्रह्मनिष्ठम् ॥ १२ ॥
कर्मांनी मिळणाऱ्या जगांकडे जिज्ञासूने नीट, कठोरपणे पाहावे; मग त्याला त्यांच्याविषयी वैराग्य येईल. जे शाश्वत आहे ते घडवलेले नसते, म्हणून कोणत्याही कर्माने ते मिळत नाही. ते जाणण्यासाठी त्याने हातात समिधा घेऊन गुरूकडे जावे: असा गुरू, जो वेद जाणतो आणि ब्रह्मात स्थिर आहे. मंत्रात “ब्राह्मण” असा शब्द आहे; त्या काळी हा शोध त्यानेच घ्यावा, अशी अपेक्षा असे. पण हा युक्तिवाद कुणालाही लागू पडतो. कर्माने जे जे उभे करता येते, घरापासून स्वर्गापर्यंत, त्याला सुरुवात असते, आणि म्हणून शेवटही असतो. समिधा ही शिष्याची खूण होती: गुरूंच्या पवित्र अग्नीसाठी आणलेली भेट, शिकवण्याची विनंती म्हणून हातात घेतलेली. मंत्र सांगतो, गुरूकडेच जावे; आणि शंकराचार्य पुढे म्हणतात की शास्त्रे जाणणाऱ्यानेही हे ज्ञान एकट्याने शोधू नये. गुरूकडे दोन्ही हवे: शास्त्रांचे ज्ञान आणि ब्रह्मात पक्की निष्ठा.