प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
आंधळ्याला नेणारा आंधळा
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः । जङ्घन्यमानाः परियन्ति मूढा अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ ८ ॥
असे लोक अज्ञानाच्या मधोमध राहतात, पण स्वतःला शहाणे आणि पंडित समजतात. पुन्हा पुन्हा ठेचा खात हे मूढ गोल गोल फिरत राहतात, जसे स्वतःच आंधळा असलेल्या वाटाड्याने नेलेले आंधळे. कठ उपनिषद वाचलेल्यांना हा मंत्र ओळखीचा वाटेल. तिथे मृत्यू हे वाक्य श्रेयाऐवजी प्रेय, म्हणजे सुखद, निवडणाऱ्यांबद्दल म्हणतो. त्यांचे अज्ञान म्हणजे शिक्षणाचा अभाव नव्हे. त्यांना वेद तोंडपाठ असू शकतात. विधींच्या पलीकडे काय आहे ते त्यांना दिसत नाही, आणि आपल्याला आणखी काही नको याची त्यांना खात्री असते; हेच त्यांचे अज्ञान. त्यांना ठेचा देणारे आघात म्हणजे म्हातारपण, आजारपण आणि वियोग, जे प्रत्येक जन्मात परत येतात. त्यांच्याहून अधिक शहाणे नसलेले वाटाडे त्यांना नेतात, आणि ते त्याच फेऱ्यात फिरत राहतात.