प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
गुरूचे कर्तव्य
तस्मै स विद्वानुपसन्नाय सम्यक् प्रशान्तचित्ताय शमान्विताय । येनाक्षरं पुरुषं वेद सत्यं प्रोवाच तां तत्त्वतो ब्रह्मविद्याम् ॥ १३ ॥
एखादा शिष्य रीतसर येतो; त्याचे मन शांत आहे आणि इंद्रिये ताब्यात आहेत. अशा शिष्याला जाणत्या गुरूने ब्रह्मविद्या खरेपणाने आणि पूर्णपणे शिकवावी. या विद्येने माणूस अक्षराला, पुरुषाला, सत्याला जाणतो. शिष्याकडून दोन गोष्टी अपेक्षित आहेत: अस्वस्थ हावेपासून मुक्त असे शांत मन, आणि आवरलेली इंद्रिये. गुरूकडूनही दोन: त्याने काहीही हातचे न राखता शिकवावे, आणि जे जसे आहे तसेच शिकवावे. पहिल्या अध्यायात भेटलेल्या अक्षरालाच आता पुरुष आणि सत्य असेही म्हटले आहे. शौनकांनी विचारलेला तो एकच उगम हाच: तो जाणला की सारे जाणले जाते. शौनक अंगिरसांकडे नेमके असेच आले होते. म्हणून उपनिषदाचा पहिला भाग शिकवणीच्या दारापाशी संपतो, आणि दुसरा भाग ते दार उघडतो.