प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
जे इच्छील ते
यं यं लोकं मनसा संविभाति विशुद्धसत्त्वः कामयते यांश्च कामान् । तं तं लोकं जयते तांश्च कामांस्तस्मादात्मज्ञं ह्यर्चयेद्भूतिकामः ॥ १० ॥
शुद्ध मनाच्या सामर्थ्याने हा अध्याय संपतो. शुद्ध मनाचा माणूस मनात जे जग आणतो, आणि ज्या इच्छा धरतो, ते जग त्याला मिळते, आणि त्या इच्छाही पूर्ण होतात. म्हणून ज्याला भरभराट हवी, त्याने आत्मा जाणणाऱ्याचा सन्मान करावा. इच्छा सोडण्याची इतकी स्तुती झाल्यावर हे विचित्र वाटेल. पण आत्मा जाणणाऱ्याला स्वार्थी इच्छा उरलेलीच नसते, म्हणून त्याचे मन निर्मळ असते. शंकराचार्य म्हणतात, त्याच्या इच्छा पूर्ण होतात, मग त्या स्वतःसाठी असोत वा इतरांसाठी. त्याचा सन्मान करणे म्हणजे त्याचे पाय धुणे, त्याची सेवा करणे, त्याला नमस्कार करणे, जसा पूर्वी पवित्र अतिथीचा सन्मान होत असे. जे त्याची सेवा करतात, त्यांच्यासाठी तो जे शुभ चिंततो, ते त्यांना लाभते. पुढचा अध्याय हा विचार पुढे नेतो: अशा माणसाचा योग्य सन्मान केला, तर भरभराटीपेक्षा कितीतरी मोठे काही मिळू शकते.