प्रमुख उपनिषदे · प्रश्नोपनिषद्
आम्हाला सोडून जाऊ नकोस
या ते तनूर्वाचि प्रतिष्ठिता या श्रोत्रे या च चक्षुषि । या च मनसि सन्तता शिवां तां कुरु मोत्क्रमीः ॥ १२ ॥
आता स्तोत्र आपल्या गाभ्याशी येते. तुझे जे रूप वाणीत, कानांत आणि डोळ्यांत वसलेले आहे, आणि जे मनभर पसरलेले आहे, ते आमच्यासाठी कल्याणकारी कर. निघून जाऊ नकोस. प्राण निघू लागला तेव्हा काय होते, हे शक्तींनी पाहिले होते. वाणी, डोळे, कान त्याच्याबरोबर निघू लागले, आणि मनही. ते पुन्हा अनुभवायचे त्यांना नको आहे. म्हणून त्या मोठी वरदाने मागत नाहीत. प्राणाने राहावे, आणि प्रत्येकात सौम्य असावे, एवढेच मागतात: वाणीत सहज शब्द, डोळ्यांत स्वच्छ दृष्टी, मनात शांत, स्थिर विचार. कथेतल्या गर्विष्ठ शक्तींना आपली जागा कळली आहे. त्यांचे काम हे मुळातच प्राणाचे काम होते.