प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
प्रत्येक शक्तीत ब्रह्म
य एवं वेद । क्षेम इति वाचि । योगक्षेम इति प्राणापानयोः । कर्मेति हस्तयोः । गतिरिति पादयोः । विमुक्तिरिति पायौ । इति मानुषीः समाज्ञाः । अथ दैवीः । तृप्तिरिति वृष्टौ । बलमिति विद्युति ॥ २ ॥
हे जाणणाऱ्याचे असेच होते. मग गुरू दाखवतात, माणसाच्या आयुष्यातल्या प्रत्येक शक्तीत ब्रह्माची उपासना कशी करावी. आपण करतो ती कोणतीच गोष्ट इतकी साधी नाही, की तिथे ब्रह्म काम करत नसेल. वाणीत ब्रह्माची उपासना जपणूक म्हणून करावी, कारण आपले शब्द आपल्याजवळचे टिकवून धरतात. आत घेणाऱ्या आणि बाहेर सोडणाऱ्या श्वासात हीच उपासना मिळवणे आणि टिकवणे म्हणून करावी, कारण श्वास जीवन आत घेतो आणि धरून ठेवतो. हातांत ब्रह्म काम म्हणून पाहावे, पायांत चालणे म्हणून, आणि शरीर रिकामे करणाऱ्या इंद्रियात विसर्जन म्हणून. ही त्याची मानवी रूपे. मग देवतांमधली, म्हणजे निसर्गशक्तींमधली, त्याची रूपे येतात. पावसात ब्रह्म तृप्ती म्हणून पाहावे, कारण पाऊस धरणीला तृप्त करतो; आणि विजेत बळ म्हणून.