प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
पहिले उत्तर: अन्न
अन्नं ब्रह्मेति व्यजानात् । अन्नाद्ध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । अन्नेन जातानि जीवन्ति । अन्नं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति । तद्विज्ञाय । पुनरेव वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तंहोवाच । तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व । तपो ब्रह्मेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा ॥ १ ॥
तप पूर्ण झाल्यावर भृगूला उमगले, अन्न हेच ब्रह्म. अन्नातून सर्व प्राणी जन्मतात. जन्मल्यावर अन्नावर जगतात. आणि मरताना अन्नातच जातात, जसे शरीर, ज्या मातीने त्याला पोसले, तिच्यातच परत मिसळते. पण अन्न स्वतःच जन्मते आणि नाहीसे होते; ते सर्वांचा उगम कसे असेल? आठव्या शतकातले भाष्यकार शंकराचार्य, ज्यांचा अर्थ सर्वांत प्रसिद्ध आहे, भृगूच्या मनात हीच शंका पाहतात. म्हणून भृगू पुन्हा वडिलांकडे गेला: “बाबा, मला ब्रह्म शिकवा.” वरुणाने होय किंवा नाही, काहीच म्हटले नाही. “तपाने ब्रह्म जाणून घ्यायचा प्रयत्न कर,” तो म्हणाला. “तप हेच ब्रह्म.” शोध ध्येयाच्या इतका जवळ असतो, की त्याला ध्येयाचेच नाव देता येते: शोधत राहिले, तर शोधच तिथवर नेतो. म्हणून भृगू पुन्हा तपाला बसला.