प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
शेवटचे उत्तर: आनंद
आनन्दो ब्रह्मेति व्यजानात् । आनन्दाद्ध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । आनन्देन जातानि जीवन्ति । आनन्दं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति । सैषा भार्गवी वारुणी विद्या । परमे व्योमन्प्रतिष्ठिता । स य एवं वेद प्रतितिष्ठति । अन्नवानन्नादो भवति । महान्भवति प्रजया पशुभिर्ब्रह्मवर्चसेन । महान् कीर्त्या ॥ १ ॥
शेवटच्या तपाअंती भृगूला उमगले, आनंद हेच ब्रह्म. आनंदातून सर्व प्राणी जन्मतात; जन्मल्यावर आनंदावर जगतात; मरताना आनंदातच जातात. यानंतर तो वडिलांकडे गेल्याचे कथा सांगत नाही. विचारायला काही उरलेच नव्हते. ही भृगूची विद्या, वरुणाने शिकवलेली. उपनिषद म्हणते, ती परम आकाशात स्थिर आहे. शंकराचार्य याचा अर्थ हृदयातले अवकाश असा घेतात; साधकाला ती तिथेच सापडते. हे जो जाणतो, तो स्थिर उभा राहतो. त्याच्याकडे भरपूर अन्न असते, आणि ते भोगायला आरोग्यही. संतती आणि गुरेढोरे, त्या काळची संपत्ती, यांनी तो मोठा होतो, आणि वेदाध्ययनाच्या तेजाने. कीर्तीनेही तो मोठा होतो.