प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
दारी आलेल्याला परत पाठवू नये
न कञ्चन वसतौ प्रत्याचक्षीत । तद्व्रतम् । तस्माद्यया कया च विधया बह्वन्नं प्राप्नुयात् । अराध्यस्मा अन्नमित्याचक्षते । एतद्वै मुखतोऽन्नंराद्धम् । मुखतोऽस्मा अन्नंराध्यते । एतद्वै मध्यतोऽन्नंराद्धम् । मध्यतोऽस्मा अन्नंराध्यते । एदद्वा अन्ततोऽन्नंराद्धम् । अन्ततोऽस्मा अन्न राध्यते ॥ १ ॥
समृद्धी वाटून घेण्यासाठी असते. म्हणून चौथे व्रत: आसऱ्यासाठी दारी आलेल्या कुणालाही परत पाठवू नये. राहायला जागा दिलेल्या पाहुण्याला जेवूही घालायला हवे. म्हणून गृहस्थाने जमेल त्या मार्गाने भरपूर अन्न जमवावे. असे लोक दारी आलेल्या प्रत्येकाला म्हणतात, “तुमच्यासाठी जेवण तयार आहे,” आणि कधीच “काही नाही” म्हणत नाहीत. तो जे अन्न देतो, ते त्याच रीतीने त्याच्याकडे परत येते. तो आधी आणि मनापासून वाढतो, तर त्यालाही आधी आणि मनापासून वाढले जाते. मध्यम रीतीने वाढतो, तर तसेच त्याच्याकडे येते. आणि सगळ्यात शेवटी, नाखुशीने वाढतो, तर अन्नही त्याच्याकडे शेवटीच येते. “आधी, मध्ये आणि शेवटी” यात शंकराचार्यांना दोन अर्थ दिसतात. एक म्हणजे आयुष्याचा टप्पा: तारुण्यात दिले, तर तारुण्यात अन्न मिळते. दुसरा म्हणजे देण्याची रीत: पूर्ण आदराने दिले, तर आदरानेच वाढले जाते.