अशोकाचे शिलालेख
सर्व संप्रदाय सर्वत्र राहोत
देवानंपियो पियदसि राजा सर्वत इछति सवे पासंडा वसेयु सवे ते सयमं च भावसुधिं च इछति जनो तु उचावचछंदो उचावचरागो ते सर्वं व कासंति एकदेसं व कसंति विपुले तु पि दाने यस नास्ति सयमे भावसुधिता व कतंञता व दढभतिता च निचा बाढं
देवांचा प्रिय प्रियदर्शी राजा इच्छितो की सर्व संप्रदाय सर्वत्र राहावेत. कारण त्या सर्वांना संयम आणि भावशुद्धी हवी असते. पण लोकांच्या इच्छा नाना प्रकारच्या असतात, आणि त्यांच्या आसक्तीही नाना प्रकारच्या असतात. लोक आपली सर्व कर्तव्ये पार पाडतील, किंवा त्यांचा एक भागच. पण जो पुष्कळ दान देतो, त्याच्याकडेही संयम, भावशुद्धी, कृतज्ञता आणि दृढ भक्ती नसेल, तर तो फार हीन आहे. गिरिलेख ७, गिरनार.
या लेखाविषयी
॥ गिरिलेख ७, गिरनार ॥
प्रत्येक संप्रदायाला कोठेही राहण्याचे स्वातंत्र्य असावे, असे राजा मागतो; कारण ते सर्व संयम आणि भावशुद्धी शोधतात. हा लेख गुजरातमध्ये जुनागडजवळ गिरनार येथे खडकावर कोरलेला आहे; येथील प्राकृत पाठ त्या प्रतीचे हुल्श यांनी केलेले वाचन आहे. त्यात वर्ष दिलेले नाही. याच्या प्रती इतर ठिकाणांबरोबरच शाहबाजगढी, धौली आणि जौगड येथेही आहेत; धौली आणि जौगड येथे शेवटच्या वाक्यात फक्त संयम आणि भावशुद्धी यांचाच उल्लेख आहे. स्मिथ आणि मुखर्जी नोंदवतात की अर्थशास्त्र या राज्यकारभारावरच्या जुन्या ग्रंथाने संप्रदायांनी कोठे राहावे यावर बंधने घातली होती. शेवटचे वाक्य दोन प्रकारे वाचले जाते. हुल्श आणि भांडारकर: हे गुण नसलेला उदार माणूस फार हीन आहे. स्मिथ: ज्याला फार दान देता येत नाही, त्याच्याकडेही हे गुण असलेच पाहिजेत.