अशोकाचे शिलालेख
दुसऱ्या राणीचे दान
देवानंपियषा वचनेना सवत महमता वतविया ए हेता दुतियाये देवीये दाने अंबावडिका वा आलमे व दानगहे व ए वा पि अंने कीछि गनीयति ताये देविये षे नानि हेवं … न … दुतीयाये देविये ति तीवलमातु कालुवाकिये
देवांच्या प्रियाच्या वचनानुसार सर्वत्र महामात्रांना, म्हणजे उच्च अधिकाऱ्यांना, हे सांगितले पाहिजे. दुसऱ्या राणीने येथे जी काही दाने दिली आहेत, मग आंबराया असोत, बागा असोत, दानगृहे असोत किंवा आणखी काहीही असो, ती त्या राणीच्या नावावर नोंदवावीत. ही दुसऱ्या राणीची, तीवलाच्या आईची, कालुवाकीची विनंती आहे. राणीचा लेख, अलाहाबाद स्तंभ.
या लेखाविषयी
॥ राणीचा लेख, अलाहाबाद स्तंभ ॥
राजा आपल्या अधिकाऱ्यांना आज्ञा देतो की आपल्या दुसऱ्या राणीची दाने तिच्याच नावावर नोंदवावीत. तीवल हा तिचा पुत्र. ब्यूलर यांना अनुसरून हुल्श नोंदवतात की कालुवाकी हे बहुधा तिच्या कुळाचे नाव आहे. इतिहासकार व्हिन्सेंट स्मिथ म्हणतात की त्या काळच्या रीतीप्रमाणे तिचा उल्लेख तिच्या स्वतःच्या नावाने नव्हे, तर कुळाच्या नावाने केला आहे. येथील प्राकृत पाठ हुल्श यांचे वाचन आहे, आणि आपले भाषांतर त्यांच्या भाषांतराला अनुसरते. हा लेख अलाहाबाद स्तंभावर, सहा स्तंभलेखांच्या आणि संघभेद लेखाच्या खाली कोरलेला आहे (स्मिथ). शेवटच्या ओळीचा काही भाग नष्ट झाला आहे. “विनंती” हा शब्द हुल्श यांनी त्या रिकाम्या जागी भरला आहे आणि त्यापुढे “कदाचित” अशी नोंद केली आहे. स्मिथ यांनी आधी ती जागा प्रश्नचिन्ह घालून “…च्या पुण्यप्राप्तीसाठी” या शब्दांनी भरली होती. स्मिथ आणि दे. रा. भांडारकर ही नावे कारुवाकी आणि तीवर अशी लिहितात. स्मिथ यांना वाटते की राजकुमार तीवल आपल्या वडिलांच्या आधीच मरण पावला आणि राजानंतर त्याचा नातू दशरथ गादीवर आला. स्मिथ हा लेख राजवटीच्या शेवटच्या वर्षांतला मानतात. ते याला चौथा लघु स्तंभलेख म्हणतात.