बहिणाबाईंची गाणी
अनागोंदी कारभार
भुजे सोनार मडकं कुभारानं केले तोडे बंडी शिवतो सुतार शिंपी लाकडाले घडे शिये लव्हार वहाना इय्या चांभार घडतो चाले महाराची पोथी ढोरं बाम्हन वढतो
खानदेशातल्या गावात प्रत्येक धंदा एका जातीचा असे. ज्या जातीत जन्म झाला, तोच धंदा करायचा, आणि बापामागून मुलगा तेच काम करायचा. या विनोदी गाण्यात बहिणाबाई प्रत्येकाला दुसऱ्याचंच काम करायला लावतात. सोनार मडकी भाजतो आहे, आणि कुंभार तोडे घडवतो आहे. सुतार बंडी शिवतो आहे, आणि शिंपी लाकूड तासतो आहे. लोहार वहाणा शिवतो आहे, तर चांभार विळे घडवतो आहे. महारांना अस्पृश्य मानलं जाई, आणि मेलेली ढोरं ओढून नेणं हे त्यांचं एक गावकाम होतं. पोथी वाचून दाखवणं हे ब्राह्मणाचं काम. इथे महाराची पोथी चालली आहे, आणि ब्राह्मण मेलेली ढोरं ओढतो आहे.
अनागोंदी कारभार
बेलदार करे पेढे हलवाई खुंदे गारा पिंजे पाथरट रूई पिंजरीन घडे चिरा काय कामाची वाटनी झाला गावाचा खैमाना अरे असा कसा गाव त्याले ठाव ना ठिकाना!
यादी पुढे चालूच राहते. बेलदार (मातीकाम करणारा) पेढे करतो आहे, आणि हलवाई चिखलाचा गारा तुडवतो आहे. पाथरट (दगड घडवणारा) कापूस पिंजतो आहे, आणि पिंजारीण दगडाचा चिरा घडवते आहे. प्रत्येक जण न शिकलेल्या कामाला लागला आहे, आणि प्रत्येक काम नेमकं न जमणाऱ्याच्या हाती गेलं आहे. सोनाराच्या भट्टीतली मडकी, लोहाराच्या ऐरणीवरच्या वहाणा: अशा गावात कोणतीच गोष्ट धड होणार नाही. ही कसली कामाची वाटणी! बहिणाबाई उद्गारतात. गावाचा नुसता खैमाना (बट्ट्याबोळ) झाला आहे. अरे, हा कसला गाव? याला ना ठाव, ना ठिकाणा!